K I S S(end)
Kiss[nc-...]
JIN x KAME
“ จินนนน!!!!!!!! “
เสียงใสดังขึ้นในห้องกว้างชั้น 23 ของโรงแรมหรูใจกลางกรุงโตเกียว..สองขายาวๆสาวเท้าเข้ามากลางห้องพร้อมหันซ้ายหันขวาก่อนที่จะหยุดลงตรงหน้าห้องนอนอย่างสงสัย..มือเล็กๆที่ถือปึกกระดาษสีขาวติดมาด้วยเกิดสั่นน้อยๆขึ้นมาเมื่อเหลือบไปเห็นนาฬิกาติดผนังเรือนโตที่บอกเวลาเกือบตีสอง..
..แย่ล่ะสิ..ดึกป่านนี้แล้วหรอ..
ร่างบางยืนลังเลอยู่หน้าห้องนอนไปเป็นครู่ใหญ่ๆ ทั้งกังวลเรื่องที่ถ้าปลุกคนรักขึ้นมาตอนนี้คงต้องมีคนอารมณ์เสียหาคำพูดที่ไม่ถนอมน้ำใจมาค่อนขอดกันจนแทบจะดิ้นตายไปตรงหน้า..แต่ถ้าไม่ปลุก..พรุ่งนี้เช้าเค้าก็ต้องไปกองละครแบบไม่ประสีประสา..แล้วยังโดนนักข่าวเขียนแซวเอาอีกว่าเล่นเลิฟซีนไม่ได้เรื่อง..
เมื่อชั่ง ตวง วัดระดับความเสียหายได้เป็นที่เรียบร้อย คาเมะก็เห็นว่า ปลุกจินขึ้นมาเค้าดูจะเสียหายน้อยกว่าเป็นไหนๆ อย่างน้อยก็โดนไอ้คำที่จินพูดมันกัดนิดๆหน่อยๆแล้วก็หายไปที่ตัวเค้า..แต่ถ้าโดนแซวอีก ละครเรื่องหน้าคาเมะนาชิคนนี้อาจจะต้องผันตัวไปเป็นนางเองหนังเลสเบี้ยนให้นางเอกกดจูบๆเป็นว่าเล่น..
เรื่องอะไร..แบบนั้นใครจะไปยอม!!
ก็อกๆๆ.....
“ . . . . . . . “
ปึง ปึง..ปึ่งๆๆ!!!!!
เคาะเบาๆแล้วไม่ได้ผล ร่างบางเลยเปลี่ยนจากเคาะเป็นทุบ..แล้วก็แรงขึ้นเรื่อยๆจนคนที่อยู่ในห้องและกำลังฝันหวานถึงกับผวาสะดุ้งเฮือกขึ้นมาเพราะนึกว่าเกิดแผ่นดินไหว...
ร่างสูงบิดขี้เกียจไปมาพร้อมกับที่ขยี้หัวที่มันฟูอยู่แล้วจนมันฟูไม่เป็นทรงขึ้นไปอีก..จินมองไปยังนาฬิกาหัวเตียงด้วยความสลึมสลือแล้วก็ต้องถอนหายใจขึ้นมาอย่าหงุดหงิด..
เวลาหลับสบายๆแล้วโดนปลุกด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องของคนที่ลากเค้ามานอนเป็นเพื่อนเพราะต้องถ่ายละครนี่มันไม่น่าพิสมัยเลยจริงๆ..อย่างน้อยถ้าตอนนี้จินมีละคร.......
“ เลิกทุบได้แล้วน่า..จะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ “ ตะโกนออกไปจนมือเล็กๆชะงัก..เปลี่ยนมาเป็นบิดม้วนกระดาษในมืออย่างประหม่าแทน..
แกร็ก~ ร่างสูงเปิดประตูออกมาหาคนรักของตัวเองด้วยสภาพที่ไม่น่าดูแต่ก็ยังคงความหล่อไว้ไม่ผิดเพี้ยน..มือเรียวยกขึ้นปิดปากหาววอดๆ พยายามปรือตามองคนตรงหน้าเหมือนจะหาเรื่องยังไงหยั่งงั้น..คาเมะเลยได้แต่เอ่อ อ่า ใบ้กินไม่กล้าพูดไปซะเฉยๆ..
“ มีอะไรก็พูดมาสิ..จะรอให้เช้าก่อนชั้นไม่รอกับนายด้วยหรอกนะ “ ร่างสูงพูดอย่างหงุดหงิดพร้อมกับที่ดึงมือเล็กออกมาตรงโซฟากลางห้อง..
“ คือ..เออ...........เฮ้อออ “ เสียงแข็งๆที่จินพูดด้วยยิ่งทำให้คาเมะไม่กล้าพูดยิ่งกว่าเดิม..ร่างเพรียวบางถอนหายใจแล้วนั่งลงบนโซฟาตัวนิ่มก่อนจะดึงให้จินลงมานั่งข้างๆกัน แต่ก็ไม่พูดอะไรต่อ จนจินต้องเป็นคนหาเรื่องคุยขึ้นมาเองอีกจนได้..
“ ชั้นไม่ปลื้มนักหรอกนะที่นายกับชั้นต้องนอนแยกห้องกันซะไกลลิบ แล้วนายก็เอาแต่ถ่ายละคร พอกลับมาดึกๆดื่นๆยังมาปลุกคนอื่นอีก.....พูดมาซะทีสิ ไอ้เรื่องที่ทำให้ชั้นต้องตื่นมาฟังนายเนี่ย..ถ้าไม่เข้าท่าชั้นจะเก็บกระเป๋ากลับไปนอนบ้านมันซะเดี๋ยวนี้เลย “ ระบายความรู้สึกพร้อมกับขู่ตบท้ายจนคาเมะต้องก้มหน้าหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิด..ร่างบางอิดออดอีกเพียงครู่จนจินทำท่าจะลุกไปจริงๆมือเล็กก็รั้งไว้พร้อมกับที่ยื่นบทละครฉากสุดท้ายของตัวเองให้คนรักดู..
“ ยื่นมาแบบนี้ชั้นไม่เข้าใจหรอก..แล้วก็จะโมโหลากนายเข้าห้องนอนแน่ๆถ้ายังจะปล่อยให้คนอย่างชั้นพูดคนเดียวไปมากกว่านี้ “
“ รู้แล้วน่า..เงียบซะที.. “ ขัดขึ้นมาอย่างหงุดหงิด..พร้อมกับส่งค้อนวงเล็กๆแต่พองามไปให้จนจินต้องยอมแพ้
“ ชั้น..เล่นฉากนี้ไม่ได้.. “
“ ฉากไหน..ยังไง??? “
“ ฉากสุดท้าย “
“ แล้วยังไง..เค้าให้ทำอะไรล่ะ “
“ .....................จูบ.. “
อ้อมแอ้มบอก..มือเล็กๆเลื่อนกำชายเสื้อชุดนอนจินแน่น..แล้วก็เงียบกับไปอีกรอบจนคนที่หลบสายตาจินอยู่อย่างคาเมะต้องแอบช้อนตามองอย่างกล้าๆกลัวๆ..และเมื่อประสานสายตากัน..คาเมะก็ต้องขมวดคิ้วขึ้นมาเพราะไม่เข้าใจคนรักของตัวเอง...จินกำลังยิ้ม??
..แล้วยิ้มอะไรทั้งๆที่เค้ากลุ้มใจจะตายแบบนี้ T___T ..
“ ก็แค่นี้..อ้อมไปอ้อมมาอยู่ได้ “ ร่างสูงยิ้มจนปากจะฉีก..แต่คนตัวเล็กกลับเบะปากทำท่าจะร้องไห้..จินหัวเราะตอนนี้..มันน่ากลัวกว่าตอนที่ตวาดใส่ตอนแรกอีก..
“ แล้วที่มานี่ นายคงไม่ได้มาบอกฉันอย่างเดียวใช่ไหมว่าพรุ่งนี้นายต้องจูบกับผู้หญิงคนนั้น?....
นาย..อยากให้ชั้นสอนให้ งั้นสิ “
ร่างบางพยักหน้าหงึกๆ..จินเลยยิ้มให้ก่อนจะฉุดให้ลุกขึ้นยืนอีกรอบ..
“ ก็ไม่เห็นยากเลย...คาซึยะเคยทำมาแล้วไม่ใช่หรอ?..ทำไมถึงคิดว่าทำไม่ได้ล่ะ “ เปลี่ยนสรรพนามซะคาเมะใจคอไม่ดี..เวลาที่จินเรียกคาซึยะ..ไม่เคยมีตอนอื่นนอกจากบนเตียงเลยจริงๆ..นี่คงไม่ได้.........
“ กะ..ก็...ผู้กำกับบอกว่า...ฉากนี้..ต้องลึกซึ้ง ไม่ใช่แค่ประกบปาก “ คาเมะพูดตะกุกตะกัก เห็นลางไม่ดีมาแต่ไกลเพราะมือหนาๆเริ่มไม่อยู่สุขมืปัดโน่นป่ายนี่ทะลึ่งไปเรื่อยภาษาคนไม่ได้แตะต้องกันมาหลายวัน..จินยิ้มซนๆไม่เหลือคราบคนใจร้ายหัวฟูหน้าตาเอาเรื่องที่คาเมะยืนกลัวอยู่หน้าประตูซักนิด..กลับกัน จินตอนนี้ดูใจดีซะจนไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว
แต่ถึงจะยิ้มใจดีจริงๆจินก็นึกขุ่นในใจอยู่ไม่น้อย..แค่ละครไม่ใช่หนัง ตอนเค้าเล่นอเนโกะยังไม่ต้องลึกซึ้งอะไรมากมาย..ละครเอเชียนี่มันต้องลึกซึ้งขนาดไหนกันเชียว...อยากจะลากคอผู้กำกับมาถามให้หายสงสัยนัก!! -*-
“ ลึกซึ้งนี่หมายถึง ลิ้น? ด้วยรึปล่าว “ เก็บอารมณ์ขุ่นมัวไว้ในใจ..เพราะเรื่องที่คาเมะขอให้ช่วยสอนให้ดูจะเอื้อประโยชน์กับจินอยู่พอตัว..ร่างสูงไล้ลิ้นไปบนหูเล็กจนคาเมะสะดุ้งน้อยๆ...
“ จิน...อ่ะ ยะ..อย่า พึ่ง....คงไม่ต้อง ใช้ลิ้น..อึก “ คาเมะกัดริมฝีปากแน่น..ค่อยๆซุกตัวเข้าหาร่างสูง..กอดไว้จนจินหัวเราะเบาๆอย่างคนที่เหนือกว่า..ร่างบองบางในอ้อมกอดเวลานี้..ดูน่ารักน่ามองยิ่งกว่าที่เคยถ่ายลงนิตยสารเล่มไหนทั้งนั้น…โชคดีจริงๆที่หน้าแบบนี้ จะมีจินคนเดียวเท่านั้นที่ได้เห็นมัน..
“ งั้น..จินจะช่วยสอนก่อน...แต่สอนเสร็จ..จินขอแตะคาซึยะตรงนี้ได้ไหม?.. “ กระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู พร้อมกับที่มืออุ่นเลื่อนต่ำลงตรงหน้าขาเรียว..ให้ตายสิ ไม่ต้องจับมากกว่านี้คาเมะก็รู้แล้วว่าจินขอแตะตรงไหน..แบบนี้มันน่าไม่อายชัดๆ!! ...
“ ไม่ได้หรอ?? “ ถามย่ำอีกครั้งด้วยเสียงอ้อนๆ คาเมะเลยเสหลบสายตาจินที่พยายามสบด้วยเข้าหาอกอุ่นแล้วพยักหน้าให้จินรู้สึกจั๊กจี้ที่อก.. ก็ใครว่าเค้าไม่อยากให้แตะกัน >..<
...................................
.................
ครู่ต่อมาหลังจากที่ปรับอารมณ์กันจนเข้าที่เข้าทาง ร่างบางก็หันมานั่งมองจินตาแป๋ว ทำตัวเป็นลูกศิษย์ที่ดีขึ้นมาซะอย่างงั้น…
“ อืม..เรื่องนี้นายเป็นพระเอก..งี้ก็ต้องทำแมนแล้วก็ลากเค้ามาจูบ “ นี่ก็บ้าจี้จริงจังเปลี่ยนสรรพนามกลับมาเป็นนายเหมือนขอเวลานอกรอบไปอีกคน..(-*-)
ร่างสูงทิ้งระยะห่างไว้กับคนรักสามก้าว..แล้วบอกให้คาเมะวิ่งมาดึงตัวเองไปจูบเมื่อพร้อม..ร่างบางทำตามอย่างว่าง่าย..ยืนคิดวิธีเข้าหาจินแบบจริงๆจังๆอยู่ซักครู่แล้วก็เดินเข้าไป ทำท่าเหมือนมีกล้อง มีผู้กำกับ.. แขนเล็กๆยกขึ้นสูงเรื่อยๆ..สูงขึ้น สูงขึ้น….. ก่อน จะ ค่อยๆคล้อง ลง ที่คอจินอย่าพอเหมาะพอเจาะ O_o!! ..เฮ่ย!
“ คัททท!!!
ไม่ใช่คล้องคอเหมือนทุกทีสิ..ต้องกอดแบบนี้ “ ว่าแล้วก็คว้าคนตัวเล็กกว่าเข้าไปกอดแน่น..สมจริงสมจังท่าเดียวกับฉากสุดท้ายนั่นเด๊ะ..แบบที่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคาเมะกอดได้แนบแน่นแบบนั้นเพราะใครกัน..
“ แล้วก็ต้องจูบแบบนี้ด้วย “ กอดเสร็จก็ผละออกห่างแล้วเลื่อนริมฝีปากอิ่มของตัวเองลงประกบกับริมฝีปากบางค่อยๆจูบซับเบาๆให้หายคิดถึง ก่อนจะบดเบียดลงไปแรงขึ้นเรื่อยๆแต่ก็ยังอ่อนโยนอยู่ดีในความรู้สึก
“ อืม...... “ คาเมะครางในลำคอเมื่อถูกจินรุกหนักส่งก้อนเนื้อชื้นดุนดันอยู่ที่ลิ้นเล็กๆของตัวเอง..สัมผัสวาบหวามที่เกี่ยวพันปลายลิ้น ตวัดขึ้นลงคล้ายจะอ้อนแต่ก็เอาแต่ใจในคราเดียวกัน..มือเล็กๆพยายามผลักคนฉวยโอกาสไปให้พ้น..แต่รสสัมผัสที่ห่างหายไปนานก็ทำให้ห้ามใจไม่ได้ หยุดดิ้นรนต่อต้านไปในที่สุด..
จินลืมตามองร่างในอ้อมแขนในขณะที่ไม่ละริมฝีปากตัวเองออก ใบหน้าหวานใสตอนนี้ซับสีระเรื่อขึ้นที่พวงแก้ม..อาการต่อต้านเล็กๆเป็นบางทีนั่นอีก..มันทำให้เค้าอยากจะเก็บริมฝีปากแบบนี้ไว้ที่ตัวเองคนเดียว..อยากทำให้ครางออกมาเพราะความสุขสม..ทำให้ขาดอากาศไปต่อหน้าต่อตา
“ อึก..อื้ออ “ ร่างบางดิ้นรนอีกครั้งเพราะจูบที่ยาวนานเกินไปแบบนี้ทำเอาหายใจหายคอไม่สะดวก..จินก็ยอมผ่อนให้..ริมฝีปากอิ่มละออกมาเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมหยุดไปซะทีเดียว..ปลายลิ้นอุ่นยังตวัดปลายลิ้นเล็กนั้นไว้ เกี่ยวพันมันภายนอกแล้วตวัดกลับหายเข้าไปในริมฝีปากอีกครั้ง..กดจูบแรงๆทิ้งท้ายแล้วถอนริมฝีปากออก
“ ...อึก อะ ..เอาเปรียบกันชัดๆ!!.. “ หอบน้อยๆจนจินต้องประครองร่างบางไว้แนบอก..คาเมะพูดว่าปาวๆแต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก..ความจริงแล้วเค้าก็ดีใจอยู่ไม่น้อยที่จินยังคิดจะฉวยโอกาสจากตัวเอง ไม่เปลี่ยนใจไปหาคนอื่นซะก่อนเหมือนที่หนังสือพิมพ์ลงข่าวให้เห็นอยู่บ่อยๆ
“.....คาซึยะก็ชอบไม่ใช่หรอ...แล้วก็..นี่ด้วย ลามกจังนะ “ พูดพลางไล้มือลงต่ำสัมผัสกับของร้อนที่ดุนดันจนชนกับหน้าขาตัวเองอยู่เป็นครู่..มือเรียวลูบขึ้นลงผ่านเนื้อผ้าของชุดนอนสีอ่อน..กดลงที่ส่วนปลายเหมือนจะหยอกเล่นแต่มันก็ทำให้คนตัวเล็กผวาดึงจินมากอดไว้แน่นกว่าเดิม..
“ อ่ะ...ดะ เดี๋ยว...ยังสอนไม่เสร็จ..อื้ออ “ เสร็จไม่เสร็จคาเมะก็กำลังจะเสร็จในมือจินอยู่รมร่อ..ร่างบางตัดใจข่มความรู้สึกตัวเอง ค่อยๆดันร่างสูงให้ห่างจากตัวจนได้ระยะสามก้าวเท่าเดิม..ริมฝีปากบางถูกเจ้าของกัดจนแน่นเพื่อระบายความรู้สึกสุขซ่านที่จงใจละออกห่าง..รู้สึกเสียดายสัมผัสอุ่นนั้นไม่น้อย แต่ถ้าเค้ายังชักช้า เวลาคงเช้าก่อนที่เขาจะเล่นเลิฟซีนได้สำเร็จแน่ๆ
“ อืม..จะว่าไป..แค่จูบคาซึยะก็มีอารมณ์แล้วหรอ?....เป็นเพราะไม่ได้เล่นกับตัวเองเลยรึปล่าว?? “
ดวงตาคมกริบไล่สำรวจคนตรงหน้าที่สั่นน้อยๆเพราะเต็มเปี่ยมไปด้วยความต้องการอย่างพิจารณา..คาเมะไม่ตอบแต่จินก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว..สี่อาทิตย์มานี้ ถ้าจินไม่ช่วยตัวเองก็คงจะเป็นบ้าตาย.. แต่คาซึยะอยู่มาได้สี่อาทิตย์ โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย..
..ทั้งๆที่เคยทำกันวันเว้นวันแบบนั้นน่ะนะ..แบบนี้มันเกินจะทนชัดๆ!!..
“ เทคสุดท้ายแล้ว..พร้อมนะ “ กดดันกันซักหน่อยให้อีกคนใจหายเล็กๆ..ทั้งๆที่จินรู้ดีว่ายังไง เทคนี้คาซึยะต้องผ่านอยู่แล้ว..เมื่อกี้เรียนรู้ไปซะเต็มคราบแบบนั้น.. จินยืมมองอีกคนด้วยรอยยิ้มหล่อเท่ตามประสา แต่มันกลับดูกวนในสายตาคาเมะเป็นที่สุด..
มันน่าเจ็บใจไหมที่โดนแกล้งให้เป็นซะขนาดนี้..ไม่รู้คิดถูกคิดผิดที่ให้จินเป็นคนสอนให้!!!
ร่างบางเข้าหาอีกคนอย่างฉุดเฉียว แขนเล็กๆกอดรอบตัวคนตัวโตกว่าดึงไว้แล้วกดริมฝีปากลงเบาๆ..ค่อยๆบิดเปลี่ยนมุมเปลี่ยนองศา ดูผิวเผินแล้วดูดื่มน่าดู แต่ก็แค่นั้นล่ะ ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่าแตะริมฝีปากกัน..
“ .........ผ่านแล้วน่า “ บอกเบาๆเพราะคาซึยะทำท่าเหมือนจะรอเสียงสั่งคัทขึ้นมาจริงๆ ร่างสูงดันคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอดพร้อมหัวเราะขันๆในลำคอ..ฉากจูบสุดสมจริงในเรื่องใครจะรู้ว่าคู่ซ้อมของพระเอกสุดเท่อย่างคาเมะนาชิ คาซึยะ จะเป็นเพื่อนร่วมวงอย่างอาคานิชิ จิน...
“ จิน..เร็ว.......รับผิดชอบด้วย..ทำให้เสร็จที “
เสียงใสอ้อนวอนแทบจะทันทีที่ได้ยินคำว่าผ่าน เพราะจินดูเหมือนจะมีความสุขกับอะไรซักอย่างจนลืมเขาไปเสียแล้ว..ดวงตาเรียวสวยบัดนี้รื้นไปด้วยน้ำใสจากอารมณ์อดกลั้น..ใบหน้าเนียนมีเหงื่อเกาะพราวอยู่ทั่วจนจินอดจะหยุดมองนานๆไม่ได้..
นานๆทีทำให้คาเมะรู้สึกเหมือนขาดเขาไม่ได้แบบนี้..มันก็ไม่เลวเลย...
“ อึก..ทำ..ซะที.....นะ “ เมื่อเห็นว่าจินไม่ขยับ คาเมะเลยจัดการดึงจินมานั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่..จัดท่าให้จินเหลือที่ไว้ให้ตัวเองนั่งลงตรงหว่างขา ซ้อนหลังอยู่พอดิบพอดี..มือเรียวยกโอบต้นคอโน้มให้ริมฝีปากอิ่มแตะต้องกับกลีบปากของตัวเองอย่างโหยหา..พร้อมกับที่ลิ้นเล็กๆไล้อยู่บนก้อนเนื้อนิ่มอย่างเชิญชวน และท่าทางแบบนั้นก็ทำให้จินคิดที่จะนั่งแข็งเป็นหุ่นรอดูท่าทีอีกคนอย่างใจเย็น..วันนี้คาเมะของเค้าเหมือนจะมีสเปเชี่ยวเอฟเฟกแพรวพราวจนจินต้องอดใจไม่ทำตามคำขอร้อง..
“ จิน...ช่วย....อื้อ “ คนตัวเล็กเริ่มกระสับกระส่าย..เหมือนนึกรู้ว่าวันนี้ร่างสูงคงกำลังคิดจะยั่วให้เค้าคลั่ง..แต่ถึงจะรู้อย่างนั้น คาเมะก็ไม่เห็นวิธีที่ดีกว่าการทำตามความต้องการของจินซักนิด..ต้องการให้เรียกร้อง..ขอร้องเอากับคนชอบเอาชนะอย่างจิน ..ถึงจะไม่ใช่นิสัย..แต่อารมณ์ของความต้องการก็อยู่เหนือความกระดากอายไปเสียแล้ว..
มือเล็กคว้าจับเอามือจินที่วางแหมะอยู่ข้างโซฟาเปลี่ยนให้มาลูบเล่นอยู่กับหน้าขาขาวของตัวเองแทน..นึกอายอยู่ไม่ใช่น้อยเพราะจินก็ยังเมินเฉยกับของๆเขาที่เรียกร้องอย่างเชิญชวนให้แตะต้อง..ส่วนกลางลำตัวที่ถูกจินลูบในทีแรกตื่นตัวจนคับชั้นในตัวเล็ก ทำให้กางเกงนอนเนื้อดีป่องพองออกมาเฉพาะส่วน..เปียกชื้นเป็นรอยจนเห็นชัดเจน
“ จิน..อึก...ขอร้อง.....แตะมัน......จิน “ เรียกร้องอย่างน่าสงสาร..เอวบางบิดเร้าคู้ตัวเพื่อเสียดสีหน้าขากับส่วนร้อนที่ต้องการเหลือเกินในตอนนี้..ลิ้นเล็กแลบเลียริมฝีปากชื้นอย่างกระหาย พยายามปรือตามองจินอย่างยากลำบาก...เค้าจะไม่ไหว.. ต้องการ.. แต่ไม่ใช่กับมือตัวเอง..
ร่างสูงมองร่างตรงหน้าด้วยสายตาลามเลีย..แววตาคมจ้องส่วนบวมแดงใต้เนื้อผ้า..ท่าทางยั่วยวนเกินใครที่ปรากฏในสายตาทุกอิริยาบถบอกจินได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้คาเมะของเค้ากำลังต้องการอย่างที่สุด..จินยกมุมปากขึ้นเล็กๆแล้วเลื่อนมือเข้าจับคลึงของสำคัญตามแนวของมัน..มือหนาถูแรงๆผ่านเนื้อผ้านิ่มจนสิ่งนั้นขยายขนาดเปียกชุ่มเต็มไม้เต็มมือ...ก่อนที่อีกมือที่ว่างจะร่นกางเกงลงจนมันหลุดไปกองกับพื้น..
“ อึก....อาาา....อื้อออ “ ใบหน้าหวานที่เคยเงยขึ้นเพราะความเสียวซ่านกลับก้มลงต่ำยามที่มือหนาขยับเคลื่อนไหว..มือเล็กกำจิกแขนเสื้อจินแน่นระบายอารมณ์สุขซ่านที่ก่อตัวขึ้นรวดเร็วจนรับแทบไม่ทัน..
“ อย่าเสร็จไวนักนะ..ชั้นอยากมองนายแบบนี้นานๆ “ กระซิบคำพูดน่าอายติดใบหูเล็กพร้อมขยับมือกำรอบแกนกายสีชมพูแล้วเริ่มรูดขึ้นลงรุนแรงจนของเหลวสีขุ่นที่ไหลวนอย่างอัดอั้นอยู่ภายในหลั่งออกมาจนปริ่มปลายรูร้อน..และค่อยๆไหลย้อยลงมาตามสันในแนวยาว..
“ อ๊า..จิน....ฉัน....มันจะ.อา.. ออก “
เสียงใสแหบพร่าขาดหายจนฟังไม่ได้ศัพท์..อารมณ์รักพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆและดูท่าว่าจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า.. คาเมะคู้ตัวอยู่ในอกจินแน่น ริมฝีปากบางพยายามกลั้นเสียงครางอันน่าอายไว้อย่างสุดกำลัง..อีกนิด ถ้ามือร้อนของจินขยับอีกนิด...
“ ไม่!!!! “ ตาเล็กๆเบิกกว้างขึ้นพร้อมเงยสบตาคนรักที่จู่ๆกลับหยุดการกระทำทุกอย่างลงกลางคัน..ทั้งๆที่เค้ากำลังจะสุด..ทั้งๆที่...
“ ฮึก.. ไม่ไหวแล้ว จิน...อา อย่าแกล้ง...จิน “ ละล่ำละรักบอกทั้งน้ำตา..ส่วนบวมแดงในมือร่างสูงสั่นระริกอย่างเรียกร้องต้องการการสานต่อ..
“ ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเสร็จเร็ว..พูดยังไม่ทันขาดคำด้วยซ้ำ “ คนขี้แกล้งโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงบดเบียดริมฝีปากสีอ่อนอีกครั้งเมื่อคาเมะเริ่มร้องไห้อย่างน่าสงสาร..เค้าไม่อยากทำท่ามีอารมณ์ขนาดนี้ต่อหน้าจิน ไม่อยากให้เห็นความน่าอายที่แสดงออกแต่ร่างกายกลับไม่ฟังความรู้สึกของตัวเอง..ผิวขาวเนียนมือแดงไปทั่วทุกสัดส่วนรวมไปถึงตุ่มไตเม็ดเล็กสีสดที่แข็งตึงนูนเด่นให้เห็นผ่านชุดนอนตัวบาง..
“ ถ้าทำมันหนักกว่านี้..ตรงนั้นของคาซึยะจะเป็นยังไงน้า “ จินจับให้รู้ว่าตรงนี้กับตรงนั้นขอร่างบางคืออะไรจนคาเมะต้องผวาหลับตาหอบครางเสียงสั่น มือข้างนึงของร่างสูงกดดันบนเม็ดสีชมพูแล้วขยี้มันเบาๆ ส่วนอีกมือที่กอบกำรอบของร้อนก็กดลงบนส่วนปลายที่เป็นจุดรวมของเส้นประสาทให้รู้สึก.. น้ำเหนียวขุ่นไหลซึมเป็นเมือกจนร่างสูงต้องยกมันขึ้นมาลิ้มชิมรสฝาดหวานให้เจ้าของได้อายขึ้นอีกเป็นเท่าตัว..
“ อา..อ๊าา.. จิน อย่ากด..อึก ตรงนั้น “ คาเมะครางหวานเพราะจินกลับมาสนใจส่วนนั้นของเค้าได้รวดเร็วนัก..บอกว่าอย่าเสร็จไวแต่มือจินก็ดูท่าจะแกล้งให้ร่างบอบบางในอ้อมแขนขาดใจตายให้ได้ นิ้วโป้งบดลงกับส่วนปลายถูเสียดสีไปมา สะกิดรูร้อนให้รู้สึกมากกว่าเดิม.. แล้วลูบไล้ขึ้นตั้งแต่โคนจรดปลายช้าๆเบาๆให้ของเหวลสีขุ่นที่อัดแน่ไหลวนเตรียมฉีดพุ่งให้สมกับอารมณ์ความปรารถนา..
“ อย่า ..อะ ทำแบบนั้น...มันจะ อ๊าาาา “ ร่างเพรียวบางกระตุกเกร็งสุดตัว..ใบหน้าชื้นเหงื่อเงยรับความรู้สึกสุขสมในขณะที่ปลายเท้าเล็กจิกอยู่กับพื้นพรมระบายความซ่านจากน้ำสีขุ่นที่ทะลักล้นออกจากจากแท่งร้อนที่สั่นรุนแรงในมือจิน..
เสียงหอบหายใจยามอารมณ์ตึงเครียดคลายลงเรื่อยๆดังเป็นระยะขาดห้วง คาเมะซบตัวเข้ากอดจินไว้แน่น จรดริมฝีปากบางลงกับปากจินคลึงเบาๆ อ้อนๆ แต่ทันทีที่ริมฝีปากถอดถอนออกคาเมะก็ยังได้ยินประโยคที่ฟังไม่ลื่นหูนักเหมือนที่เคยๆอยู่ดี..
“ ลุกขึ้นไปได้แล้ว..หนัก “ ร่างสูงพูดเสียงเครียด เพราะร่างในอ้อมแขนดูท่าจะเห็นอกหนาน่าหนุนนอนของตัวเองเป็นหมอนไปแล้วเรียบร้อบ คาเมะติดหนึบถูหน้าไปมาด้วยรอยยิ้มจางๆ สองมือกำเสื้อจินไม่แน่นไม่หลวม..
มันก็น่ารักดีอยู่หรอก..ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้อารมณ์จินดูจะไม่ปกตินัก..ส่วนกลางลำตัวที่เป่งพองดันซิบกางเกงตื่นตัวอย่างเงียบๆและขยับขยายจนตอนนี้จินรู้สึกแล้วว่าเขาต้องการขนาดไหน.. นี่ถ้าคาเมะไม่ติดถ่ายละครพรุ่งนี้ เขาคงไม่ชั่งใจที่จะจับคนน่ารักลากเข้าห้องนอนจับปล้ำให้รู้แล้วรู้รอด..ดูทำเข้า ซุกอยู่นั่นแหละ
“ ก็ไม่อยากลุก..อยู่เฉยๆสิ กอดหน่อยเดียวเอง “ ใบหน้าสวยช้อนตามองจินแล้วทำท่าจะกอดให้แน่นขึ้นอีก..ร่างเพรียวบางจัดการท่านั่งตัวเองให้ถนัดต่อการกอดจนต้องไปสะดุดกับบางอย่างที่จินจงใจปิดบังไม่ให้รู้..คาเมะหรี่ตามองจินที่ตอนนี้ทำหน้าหน่ายๆตีสีหน้านิ่งเต็มที่..เนียนจริงๆ เป็นตั้งขนาดนี้ยังนั่งนิ่งทำหน้าดุอยู่อีก..
“ จิน..อยากบอกรักจินต้องทำยังไงหรอ “ ริมฝีปากสีอ่อนยิ้มใสพูดประโยคพิชิตใจชายก่อนนอนให้อาคานิชิคนอดทนแทบตบะแตก..อยากบอกรักจินต้องทำไง..
คิดได้ไง คาเมะนาชิ..ประโยคนี้ก็เท่ากับบอกว่ารักนั่นแหละ..
“ พูดมาก..กลับไปได้แล้ว “
“ ไม่เอา..จินยังไม่ตอบเลย “
“ คำถามแบบนั้น จะไปตอบได้ไงล่ะ..รักก็รักสิ ถามอะไรแปลกๆ “ จินบอกเสียงขุ่น แต่คาเมะกลับยิ้มน่ารักขึ้นกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว.. บอกรักแล้วได้คำรักกลับคืน..ถึงไม่ใช่ประโยคหวานชวนเลี่ยนแต่แค่นี้เราก็เข้าใจกันดีที่สุด
‘ อยากบอกรักจินต้องทำยังไงหรอ ‘
‘ รักก็รักสิ ถามอะไรแปลกๆ ‘
ไม่ต้องบอกว่ารัก..ไม่ต้องพูดว่าแคร์
แค่นี้..เพียงเท่านี้จริงๆที่คาเมะต้องการจะฟัง..
“ ไปก็ได้..นายจะได้ไปจัดการกับไอ้นั่นของนายให้เรียบร้อย ฮ่ะๆ “
“ เงีบยไปเลย!!! “
ร่างบางหัวเราะเหมือนเป็นเรื่องสนุกจนจินต้องตวาดกลับปกปิดความเขินอายบนใบหน้า เห็นตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเค้ามีอารมณ์..เห็นแล้วยังจะยั่วกันอีก.. มันน่านัก!!
“ อย่าโมโหนะจิน พรุ่งนี้ปิดกล้องแล้ว จะยอมทุกอย่างแบบไม่บ่นเลยดีไหม “ ร่างบางลุกขึ้นจัดการกับชุดนอนของตัวเองให้เข้าที่..จินไม่ตอบเป็นคำพูด คาเมะเลยวัดเอาทางสายตาแทน..หน้าแบบนั้น ถ้าเค้าไม่ยอมจินดีๆพรุ่งนี้มีหวังคงโดนแบบ SM หรือไม่อาจพิสดารกว่านั้น..ดีไม่ดีจินจะเรียกยามะพีมาเล่น 3P ก็ได้..ง่ะ..แค่คิดก็ไม่กล้าขัดแล้ว..
“ ฝันดีนะอาคานิชิคุง..อยากได้จูบก่อนนอนไหม “ ยังไม่วายล้อเล่นให้จินหงุดหงิดอีก เรื่องแบบนี้จะถามทำไม..รู้ว่าจินปากแข็งขั้นร้ายแรงยังจะถามอีก ถามจิน ก็เหมือนถามพระว่าจะกินอะไรตอนตักบาตรนั่นแหละ..
“ ไปได้แล้ว!! “ ร่างสูงตวาดเสียงดังทำท่าจะจับคาเมะโยนออกนอกห้องจนเจ้าตัวต้องรีบวิ่งออกนอกห้อง ขาเรียวก้าวพ้นประตูไม่ถึงวิ คนใจร้ายก็จัดการปิดประตูดังโครมจนคาเมะสะดุ้งเหลือบมองซ้ายขวากลัวจะมีคนโผล่มาด่า..เมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังปกติเลยถอนหายใจโล่งอก เดินกลับห้องตัวเองด้วยรอยยิ้ม..
ที่บอกว่ามาหาจินเรื่องบทส่วนนึงมันก็ข้ออ้างทั้งนั้น..
คิดถึงจะตายใครจะบ้ารอถึงพรุ่งนี้เย็น..จริงไหม ^- ^
คาเมะเดินฮัมเพลง Special happiness แบบไม่มีเสียงเป็ดต่ำของจุนโนะไปตลอดจนสุดทางเดิน..อีกสามชั่วโมงจะต้องไปกองถ่าย..รีบกลับไปนอนเอาแรงเผื่อคินนี้เลยดีกว่า..
...................................